homesick

this is definitely not my day. i've just had a hang of everything. even the simplest and most trivial activity i had today was incorrect; even the last thought i have right now is stressful. i need sleep. nah, i need rest. i guess all i need is the comfort between the two. i need to be home or else i might just lose my mind. completely. spare me because this is not drama. its too real to be called as such. i miss everything. i miss home. i miss bumming around but the present just can't allow me to. i just love to hate school... but don't worry because i still love the people in it. i just hate the fact that i am too pressured to beat deadlines. and i am too lost to even begin. i need a lift. i feel like an addict who needs a fix. right now.

i should save the night be. but i lost.

diary mode 2

naks, dinadama ko na nga ata ang diary mode sa pagba-blog. nainspire kasi ako kay qevz na nangangarir sa blog niya. kaya kahit wala naman gaanong nangyari sa akin today, magda-diary pa rin ako. hahaha.

kanina, as in sa buong sem, first time kong pumunta sa library. wala lang. nakakatuwa lang kasi tuwing nasa lib ako, feeling ko ang sipag sipag ko tsaka ang tali-talino ko. hahaha. feeling ko lang naman. kasi madalang lang talaga ako sa lib, hindi ko gusto ang atmosphere dun eh. parang may humuhugot sa akin palabas. pero kanina, karir kung karir ang paghahanap ko ng books na kelangan ko para sa report ko sa polsci. hay, ang boring boring ng topic ko pero no choice eh, hindi ko pinangarap na maging delingkwente sa polsci at hindi maka-graduate. kaya gora na lang ako sa pag-aaral. hehe.

grabe ang buwan na ito. haggard kung haggard. busy mode. hehe. iyong tipong tulog-na-lang-ang-pahinga mode?hahaha. joke lang. kasi nakaka-pressure talaga tuwing january kasi lahat na lang nira-rush mo. kasi nga, happy ka buong december at lahat ng trabaho ay next year mo na binalak tapusin. sadly, ito na po iyong next year. huhuhu. kaya patay patay talaga ako sa dami ng requirements. hehe. pero iyon na nga, feeling ko naman kaya ko pa. magagalit kasi si qevz sa akin pag sinabi kong busy ako. kasi hindi namin nili-live by ang mga naformulate naming ideals tungkol sa pagiging busy. hehe. kaya kahit t-o-x-i-c na nga ang school life according to those very busy people that qevz and i have in mind, happy pa rin ako. thankful talaga ako kay qevz and anne last summer kasi dahil sa kanila na-overcome ko ang pagiging paranoid ko about school. last summer lang talaga natuto na huwag maging paranoid. boy kampante at girl kampante kasi kami noon, pero fun fun fun lang. hehe. thankful ako sa kanila kasi ngayon ang pagiging tamad naman sa school ang dapat kong i-overcome. hahaha.



*********************

Natutuwa talaga ako sa blog life ni qevz. atleast ngayon may blog na din siya. kasi sa aming vaughne, si nitz lang tsaka ako ang binalak gumawa ng blog, tapos si nitz hindi na rin active sa blog niya. on sabbatical ang drama. hehe. tsaka naku, parang hindi ko ata mai-imagine na babalaking magblog ni creck and utz. hehe. kaya natuwa ako na may blog na si qevz, atleast alam ko na mga raket niya sa pang-araw-araw. hehe. tapos, iyong recent blog niya ang kumumpleto sa gabi ko. pinatawa niya ako ng literal! ahaha... iyong tipo ng tawa na walang breeding? ganun ang tawa ko nung binabasa ko iyong blog niya!

ito iyong excerpt of blog niya na panalo talaga! qevz, hiniram ko sandali iyong entry mo ha? hehe.

***nakakatawa kanina, kausap ko mommy ni jam sa comedor ng bahay nila. katabi ko yung helper nila na naghihiwa ng sibuyas. animal, napaiyak naman nako. ewan ko ba. para akong gago. nahiya nga ako bigla sa mommy nia kase nasakto nung tinanong nia ko, "Gra-graduate kaya kayo?", bigla naman na tumulo luha ko. dios mio. sabi ko, sana po. Comedy talaga. baka akala nia masyado naman akong nagdadrama about sa graduation. unintentional ang luha ko. langyang sibuyas yan. ***


kamusta naman yun, di ba? nakakatawa pag navi-visualize kog iyong scene na yun eh. yung, tutulo bigla iyong luha niya. hahaha. comedy talaga si qevz. at pinasaya ang gabi ko sa pagbabasa ng blog niyang ito. hehe.

*********************

ang random ng mga naiisip ko today. kasi kanina, habang naglalakad akong mag-isa sa session road galing sa school, si God naman na ang nagpe-play sa isip ko. yeah, sobrang out of character sa akin iyon kasi there's no point of denying na dormant ang relationship ko kay God. ang laki talaga ng problema ko when it comes to my spiritual life. sobra. damang dama ko na ang sama sama kong tao kasi ni hindi ko man lang ayusin ang relationship ko sa Kanya. pero sa totoo lang, lagi niya akong bine-bless. araw araw iyan, kahit na nakakalimutan ko siya, sobrang pinapa-alala niya na mahal Niya ako. ang drama, noh? iri-rip-off ko muna ang term ni kacey, katulad niya, isa akong delingkwenteng kristiyano. as in, aminado ako doon. sobrang delinkwente. pero kamusta naman at kahit sa petty things na nangyayari sa akin everyday nararamdaman ko talaga ang presence Niya. iyong tipong lagi niya akong pinagbibigyan. basta iyong ganoon. dati nga nung nag-usap kami ni anne, napag-usapan namin ang relationship namin kay God. katulad ko, isa rin siyang lost sheep. tapos naisip na lang namin na kaya pala hindi lasting ang happiness namin kasi wala kaming healthy relationship sa Kanya. hay basta ganun.

damang dama ko ang pagiging incomplete ng life ko dahil hindi ako close kay God. iyong tipong hindi ko siya china-chummy kahit lagi siyang andiyan for me. hay, ang saklap talaga. ang sama sama ko talaga. pero, alam ko naman na, one day, babalik rin ako. ayaw ko kasing ipilit iyon eh. ewan ko pero iniisip ko na lang balang araw magiging close ulit kami. at pag nangyari iyon, alam kong magiging sobrang okay na ng buhay ko. iyong wala nang bitterness. iyon hindi ko na ulit ako malulungkot. basta thankful ako sa Kanya, kasi hindi pa rin niya ako nakakalimutan at lagi pa rin niya akong sinasamahan. hay, God, one day makakabawi rin ako sa Inyo. magiging close ulit tayo. i am really looking forward for that day na marerealize ko na ito na iyong "IT" day for me. alam ko malapit na iyon.

imagine, sobrang blessed ako sa buhay ko because of Him. kasi kung wala Siya, ewan ko na lang kung saang kangkungan ako pupulutin. every step of the way, nandyan lang Siya, a step behind...

hay, siguro ang blog entry na ito ay way ko na para masabi sa Kanya na thankful ako, for everything that He did and gave. hindi kasi ako madalas mag-pray eh. nakakalimutan ko. ang sama ko talaga. pero may time ako to fix things out.may naalala pala akong verse na natutunan ko sa sabbath school namin nung active pa ako, "in everything there is a season and a of purpose under the heaven". kitams, di ko pa memorize, pati iyong verse, nakalimutan ko na! delingkwente talaga. sorry po talaga. pero iyon na nga, alam kong one day makakabawi din ako sa Inyo. for now, all i can is im sorry for being so much of a sinner. as in so much. and i am waiting for the day na babalik na ako. for good. =)

diary mode

hay, 2007 na pala, ngayon ko lang narealiza. haha. para kasing kaka-bente uno ko lang last month tapos this december 2007 eh bente dos na ako nian. ayoko pa. hindi ko talaga bagay, kahit saang anggulo ko tignan. isip bata pa rin ang potek. sobrang childish ko kaya at alam kong damang dama ng mga kathesis ko ang aking utak-grade-3 mode lately. paano naman kasi. hay, basta. comedy lang. dalawang dekada na kasi akong utak grade 3. hehehe.

na-inspire akong magdiary mode tonight dahil kay qevz. di ko akalain na maiisipan niyang mag-create ng blog kasi first of all, hindi siya malungkuting tao. tapos bigla ko na lang nabasa ang kanyang blog na punung puno ng kadaramahan na hindi ko alam kung saan niya napulot. hehe. pero okay iyon, kasi nga blogs are supposed to be outlets to let out our supressed emotions and stuffs. naks, supressed emotions daw oh?hehe.

ano ba ang ida-diary mode ko? nothing much naman eh. kasi simple lang naman ang aking pang-araw-araw na pamumuhay. hahaha. i am living ang loving the life of a bum nga, di ba? kung gagawan nga ng pelikula ang buhay ko, malamang maging silent film yon, iyong hindi gaanong spectacular, iyong hindi influenced ng special effects and audio-visuals. more on visuals nga lang eh.. kasi nga tahimik akong tao. hahaha. kidding aside, wala, basta ang araw para sa akin lately ay ang makita ang pinakamamahal kong mga thesismates at magpunta sa place ni jade, ang aking galanteng friend. hehe. sobrang umay na kami sa isa't isa pero happy pa rin naman. kami kasi iyong mga tipo ng tao na happy lang sa buhay, i mean, right from the start, we promised ourselves na walang mangyaring conflict or awayan, na madalaas mangyari sa mga kaklase naming group thesis din. so iyong "brainstorming" moments namin ay hindi gaanong nagiging mabigat dahil nga we are such happy people. right, chiqui? hehe.

masaya ang thesis moments namin ngayon, in fairness...lahat active. kasi lahat kami ay dama na ang pressure to beat the deadline. pero okay pa rin naman, iyong feeling na ngarag ka pero happy ka naman. ganun. we are such happy people, remember? tapos kahapon, nag day-off kami. pero kamusta naman at magkakasama pa rin kami. day off nga naman noh? movie marathon lang ang naganap. shet, hindi namin kinaya iyong art film na pinanood sa amin ni job. putangina puro chorvahan, ate! hahaha. every other scene may sex. halimaw noh? hehe. pero women empowerment siya in fairness, kasi ang sex slave dun ay iyong lalaki. iyong girl na character? ayun, happpy lang siya sa pagiging sadista. hahaha. hindi ko ma-gets ang art sa film na iyon. siguro bobo lang talaga ako para hindi maintindihan ang istorya. disturbing kasi iyong mga scenes dun eh. tapos ni hindi ka man matutuwa kasi hindi maganda at gwapo ang mga bida. hahaha. napaka-mainstream ko talaga mag-isip. hehe. so ayun, hindi na namin binalak tapusin dahil kami lang ata ang napagod sa ginagawa nung characters sa film. napagod kami para sa kanila, i mean. hehe. tapos, ang banat si job, "alam niyo bang ang central theme niya ay war?" hay, naumay na kami sa sex scenes nila wala pa ring war! hehehe. kaya di na namin kineri at nag-"butterfly effect" na lang. hahaha. nakaka-aliw iyong film na iyon ni ashton. kaso lang out of character iyong pagiging sci-fi ng pelikula, i mean, for me lang ha. tapos, ang morale of the story na nabuo namin ay, "some things are really not mean to be". pero sabi ko naman, "if they're really not meant to be...then try a little harder." hehe. stalker mode talaga noh? hehe. basta all in all, masaya naman ang aming "the day-off that almost wasn't".

ito pa, andiyan na ang idea namin ng graduation. hay, sabi nga ni qevz, "isang matinding 'arya' na lang, makaka-graduate ka na, cza" hay, konting arya na lang talaga. sana lang talaga. kasi gusto ko na talaga ng change of phase. for once, hindi na ako matatakot sa changes. promise ko iyon sa sarili ko. kasi narealize ko, as in ngayon ngayon ko lang talaga napag-reflect, na hindi ko gaanong na-avail ang freedom ko dito sa baguio. i mean, sure thing wala ako sa tarlac, pero may mga inhibitions pa rin ako dito sa baguio eh. i mean, may mga standards pa rin akong nase-set sa sarili ko because of such instances that are beyond my control. napaka-vague noh? haha. see, pati sa blog kong ito, ni hindi ko na-aavail ang absolute freedom. shit, dahil ata sa akin naimbento ang salitang "oppressed". hehehe. totoo kaya, dito mismo sa blog ko, hindi ako free. may mga tao or instances pa rin na hindi ko ina-identify kahit elaborate na iyong details and stuffs. yung tipong blatant naman kung sino or ano talaga iyong gusto kong sabihin, pero chicken pa rin ako sa pagbibigay pangalan sa mga bagay bagay. mahilig akong utusan ang mga tao na mag-read between the lines. kaso lang may mga taong sobrang boplaks or tamang tinatamad lang talagang i-decode ang gusto kong sabihin. basta ganun.

ayun, kaya nga pag naguusap usap kami ng aking mga thesis friends, sobrang excited na talaga kami sa graduation. as in uber excited na. at himala dahil excited na din talaga ako sa change na mangyayari sa aming mga buhay. manila ang mode namin sa paghahanap ng trabaho. please lang, ayoko dito sa baguio dahil, alam ko na hindi fun fun fun an workplace dito. tsaka, iyon na nga, gusto kong i-avail ang freedom. hay, sabi ko nga buti pa iyong mga friends ko gora sa pagiging independent at paggawa ng mga gusto nilang gawin. pero ako, ayun, boxed-in pa rin. imagine four years kong kinaya yun? four years na dapat sana ay nagawa ko lahat, as in lahat ng gusto kong gawin, ng walang taong magja-judge sa akin. basta ganun. mahirap i-explain. at ayoko. hehe.

call center na ata ang first stop ko, kung hindi ko man agarang matupad ang pangarap kong mag-venture into writing.. yeah, call center, na sana naman ay matanggap ako or else bum mode talaga ako niyan, which is not good kasi mahiya naman daw ako sa magulang ko.hehehe. kahit mina-mock ni sir calderon ang call centers, dun ko pa rin nakikita ang pera. hahaha. "naghirap ka pang maka-graduate kung call center ka rin lang?" hay, basta, minsan sa buhay hindi lang puro ideals ang dapat isipin. dapat maging practical din. tsaka, hindi ko naman balak na forever na dun. to gain experience siguro. pero sabi ko nga, lahat ng pwedeng applyan na trabaho ia-avail ko. siyempre iyong related naman daw sa course ko ah. wag naman daw caregiver. hehe. or pwede rin akong maki-angkas sa plano ni nitzkie na magpunta sa korea at maging isang ganap na english teacher. hahaha. hindi ko bagay, alam ko. lalong lalo na wala akong passion sa pagtuturo. pero basta, bahala na. basta ang importante kelangan kong maging hopeful sa aking future.hehe.

basta this time, gusto ko talagang maging indie... hangga't maaari hindi ko pipiliin ang humingi ng tulong sa iba. lalung-lalo na sa mga taong walang tiwala sa kakayahan ko. marami kasing taong ganun eh. pero di ko naman talaga sila masisisi kasi bobo naman talaga ako. hahaha. basta kahit boplaks, utak grade-3, at walang kwenta ang piniling course sabi nga ng iba, marami pa rin naman akong pangarap. kahit mediocre lang ako, may goal pa rin naman ako sa buhay noh. ang wish ko lang sana na kung wala rin naman silang balak sumaya para sa akin, wag na lang silang mag-comment, di ba? nakakasakit kasi ng loob. nyayaya.... pinipilit ko nang alisin ang pagka-pessimistic ko pero may mga taong nagti-trigger na maging hopeless ako sa pagtingin sa sarili ko eh. tama bang mag-buhos ng sama ng loob? hehehe.

basta this 2007, gusto ko na talagang magbago.

gusto ko ng freedom, ng change of environment, ng bagong buhay. hehehe. di naman iyong tipong pang excon na bagong buhay, iyong bagong buhay lang ng isang taong anong petsa na eh hindi pa rin nagggrow as a person. i am happy to leave baguio. i am happy to get a life. and i am all excited to forget and give up, happily. mga ganung kadramahan ba.

basta. hopefully, three months na lang. konting tiis na lang talaga. as in isang matinding "arya" na lang talaga. excited na ako. thesis, matapos ka na, please? favor lang talaga.. hehehe.

*hala, karir kung karir ang diary entry kong ito. simple pa lang ang buhay ko sa lagay na iyan ha. paano pa kaya kung busy-busihan akong tao? hehe... iyong tipong "tulog na lang daw ang pahinga?" hahaha. i so hate busy-busyhan people. basta ang alam namin ni qevz, walang taong busy 24/7, hindi kasi iyon human nature. kaya please lang wag magpanggap ang ibang tao diyan. lalo na iyong mga katulad kong hindi naman maganda. ahaha. (kelangan talagang may usapin ng ganda?haha) =p